Een huis vol talent

Gepubliceerd in Wielersport 1, 2015

In Sittard leven vier mountainbiketalenten samen in een huis. Perry, Milan, Roel en Wiebe behoren tot de Nederlandse top in hun generatie en worden door bondscoach Tim Heemskerk intensief klaargestoomd voor het grote doel: de Spelen van Tokio. Wielersport nam een kijkje bij dit bijzondere project.

‘Bij het klooster linksaf, de slagboom passeren en dan doorrijden naar boven tot je een oranje container van Boels ziet’. Zonder deze routebeschrijving van MTB-bondscoach Tim Heemskerk had ik waarschijnlijk nu nog steeds rondjes gereden door het Limburgse heuvelland nabij Sittard. De plek waar de 39-jarige Tim met zijn renners van het KNWU Olympic Training Center (K-OTC) woont, is dan ook geen alledaagse. Op de heuvel achter het klooster bevindt zich namelijk een uitgestrekt huisjespark dat tot voor kort in gebruik was als behandelcentrum voor geestelijke en verstandelijke gezondheidszorg. Het merendeel van de huisjes staat inmiddels leeg en krijgt nu een nieuwe bestemming als campus, in de vorm van het Watersley Sport & Talent Park. Een plek waar internationale, getalenteerde sporters zich in alle rust kunnen voorbereiden op hun prestaties. ,,Het gebied is enorm in ontwikkeling”, vertelt Tim nadat hij de deur heeft opengedaan. ,,Hier tegenover komt een sporthal waar straks krachttraining gedaan kan worden en achter ons huis hebben we eigenhandig een mountainbikeparkoers aangelegd, waar ook al wedstrijden op georganiseerd worden.”

‘Wie hier wil wonen, moet voor zijn sport leven’ – Tim Heemskerk

De mountainbikeselectie van de KNWU was de eerste talentengroep die zijn intrek nam in een van de twaalf groepswoningen. Gestimuleerd door Sportzone Limburg kregen ze al snel bekende buren. ,,Naast ons heeft Giant-Alpecin een huis, waar regelmatig renners van de ploeg verblijven. Simon Geschke woonde er een paar dagen voor de Amstel Gold Race en ook Tom Dumoulin komt weleens bij de buren op bezoek, hoewel hij natuurlijk dichtbij woont. Een huis verderop zit Frank Pennings met de junior-vrouwen van het Nationaal Training Centrum en onze overburen zijn de Amerikaanse beloften.”

Lange dagen
Bij binnenkomst in het huis vallen direct de vele foto’s aan de muur op, genomen tijdens verschillende wereldbekers en kampioenschappen. Roel van der Stegen (18), Perry van den Bos (17), Wiebe Scholten (18) en Milan Vader (19) zijn de vier renners die op dit moment de talentengroep vormen van de bondscoach. Samen werken ze intensief toe naar de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Een doel dat in tijd nog mijlenver weg is, maar waar in Sittard bijna dagelijks aan herinnerd wordt. ,,We doen alles voor dat grote doel”, vertelt Tim, die veel uren steekt in de begeleiding van de jongens. ,,Er zijn dagen bij dat ik van half 8 ’s ochtends tot half tien ’s avonds bezig ben. Planningen maken, trainingsschema’s updaten, feedback geven, trainingen analyseren, materiaal ophalen, noem maar op. Ik ben hier wekelijks van zondagavond tot en met donderdag, waarna ik weer terugga naar mijn vrouw en kind in Groningen. Een aardige opoffering inderdaad, maar ik heb het er graag voor over.”
Tim en zijn pupillen zijn net terug uit Cyprus, waar beloftes Milan Vader en Wiebe Scholten deelnamen aan de Sunshine Cup, terwijl Roel en Perry een trainingskamp op het eiland afwerkten. ,,Dat betekende wel dat ik langer dan gebruikelijk van huis ben. En er komen nog drukke weken aan nu de wedstrijden weer beginnen. Cyprus hebben we meegepakt om Milan en Wiebe punten te laten scoren voor een betere startpositie in de eerste wereldbekers, wat erg bepalend is voor het verdere verloop van de wedstrijd. Door die wijziging in hun programma begint het seizoen nu wat vroeger.”

Tim geeft een kleine rondleiding. De begane grond van de woning biedt plaats aan een ruime woonkamer, kleine keuken, drie slaapkamers, een grote douche en twee toiletten. Boven heeft iedereen zijn eigen slaapkamer en zijn er nog meer douches. Geen overbodige luxe wanneer de renners na een zware training besmeurd thuiskomen.

En dat gebeurt nogal eens, want de Limburgse klei hoeft maar een spatje regen te krijgen om te veranderen in een glibberige ondergrond. Natuurlijk heb ik mijn mountainbike meegenomen om in het spoor van Tim, Wiebe en Roel de singletracks in de Sittardse bossen te ontdekken. Milan en Perry blijven thuis en werken een training op de hometrainer af. Vanaf de campus fietsen we over de weg richting Geleen, waar we vlak buiten de stad een modderig bospad opdraaien. Met Tim aan kop merk ik direct dat mijn beperkte MTB-techniek in het niet valt bij hun stuurmanskunsten. Tim behoorde ruim tien jaar geleden zelf tot de beste mountainbikers van ons land en heeft zijn trainingen sindsdien aardig bijgehouden, zo te voelen. Roel heeft net een succesvol veldritseizoen achter de rug waarin hij tiende werd op het WK voor junioren, tweede op het NK en de Wereldbekermanche in Hoogerheide. Eind december won hij zelfs de Belgische Azencross en de cross is Essen. Ook Wiebe heeft goede crosswinter achter de rug en bouwt weer op naar het mountainbikeseizoen.

‘De afwisseling houdt het leuk’ – Milan Vader

,,Links houden hier”, roept Wiebe naar achteren, als we vanaf de top van een heuvel in de buurt van Spaubeek naar beneden rijden. Als ik per ongeluk toch iets te ver rechts blijf fietsen, snap ik de hint. Mijn voorwiel begint aan een handgemaakte schans, om daar een seconde later met een klap weer vanaf te stuiteren. Voor een sprong is het te laat, maar met wat geluk weet ik een salto mortale te voorkomen. De schans blijkt een van de vele hindernissen op dit rondje, allemaal aangelegd door lokale fanatiekelingen. ,,Je kunt hier elke dag een ander rondje rijden, de afwisseling is zo groot”, vertelt Roel. ,,We gaan hier vaak heen, maar ook de route over de Brunssummerheide is mooi. En soms stappen we in de auto richting het Drielandenpunt voor een training.”

KNWU MTB Talentgroep

We stoppen op een heuvel zodat Tim de training kan uitleggen. Zes versnellingen van twintig seconden tegen de heuvel op en de rest van het rondje rustig aan, behalve op de verschillende sprongen natuurlijk. Vol overgave en zonder te verzwakken werkt het duo de oefening af. Losliggende bladeren vliegen omhoog op het moment dat ze stuk voor stuk de berg opknallen. ,,Vier van de zes sprongen kon ik helemaal doen”, hijgt Wiebe na afloop trots.

Tussen de sessies door legt Tim wat meer uit over zijn trainingsfilosofie, waarbij het vooral lijkt te draaien om belastbaarheid. ,,Ik wil ervoor zorgen dat deze talenten stap voor stap doorgroeien. Ze maken veel uren, maar ik ben niet van de lange duurtrainingen van vijf of zes uur. Met korte en krachtige trainingen zoals vandaag sluit je beter aan bij de omstandigheden die ze in een wedstrijd tegenkomen. Daar moeten ze ook constant inspanningen op hoog vermogen leveren.”

Op de vraag of hij zichzelf als een strenge coach ziet, blijft het even stil. Dan: ,,Soms kan ik streng zijn, maar dat moet ook wel. We leven in een topsportomgeving en dit zijn de beste renners van hun generatie. Om een voorbeeld te geven: de afgelopen twee jaar hebben we tijdens testdagen geen nieuwe renners ontdekt die voor dit programma in aanmerking komen. Dat geeft aan hoe hoog de lat ligt.” Een verklaring voor die moeilijke zoektocht naar talent, schuilt volgens hem in het feit dat jonge Nederlandse renners nogal eens verkeerd trainen. ,,Nederlandse jongeren trainen vaak te weinig en koersen vaak teveel. Ze moeten meer aandacht besteden aan het vergroten van hun belastbaarheid; jaarlijkse verzwaring is een belangrijk onderdeel van talentontwikkeling. Het lichaam ieder jaar weer meer belasten met het oog op beter worden en daarnaast hard werken aan je persoonlijke ontwikkeling en vaardigheden.”

Als we terugfietsen naar het huis, blijkt dat het met de onderlinge concurrentie wel snor zit. Op een modderig pad gaat de gaskraan bij Roel helemaal los en schreeuwt Wiebe hem in volle achtervolging toe ‘Ja, dit vindt die crosser wel mooi hè!’. Ze komen even schouder aan schouder, waarna het spelletje voorbij is.

De heuvels rond Sittard bieden een uitdagend trainingsparkoers
De heuvels rond Sittard bieden een uitdagend trainingsparkoers

Austronautenvoer
Voor de krachttraining verplaatst de hele groep zich naar het High Performance Centre in Sittard, pal naast het stadion van Fortuna Sittard en slechts een kwartiertje rijden vanaf de campus. Alles in de omgeving ademt hier topsport. Het in november opgeleverde Hampshire-hotel aan de andere kant van het stadion maakt onderdeel uit van het Fitland XL-complex en is van binnen versierd met grote canvasfoto’s van Olympische sporters. Het aangrenzende restaurant luistert naar de toepasselijke naam ‘Medals’. Wie verder door het spierwitte gebouw loopt, komt onder meer langs een indrukwekkende klimhal, enkele sportzalen en klaslokalen waar leerlingen van het CIOS onderwijs volgen. Ook Milan en Perry studeren hier. Roel en Wiebe volgen het atheneum.

Voordat de renners zich mogen uitleven op de gewichten, checkt een manueel therapeut of alle gewrichten nog goed staan. Dat gebeurt twee keer per week. ,,Dat doen we om een goede belasting van de spieren te garanderen”, legt Tim uit. ,,Zeker na een valpartij kan er iets scheef gaan staan waardoor sommige spieren en gewrichten verkeerd belast worden. Daar kun je blessures mee oplopen.” Als afgestudeerd bewegingswetenschapper luistert hij aandachtig naar het verslag dat de renners uitbrengen als ze een voor een terug naar de gang komen. Op wat kleine pijntjes aan knieën en rug na zijn alle renners fit genoeg om aan de slag te gaan in het krachthonk.

Terwijl de regen neerplenst op de atletiekbaan, begint het kwartet talenten binnen aan de warming-up. De jongens lijken hun eigen lichaam door en door te kennen. En doordat ze zo dicht op elkaar leven, valt ook elke progressie bij een teamgenoot direct op. Zo merkt Milan dat Roel een bepaalde warming-up oefening opeens een stuk beter onder de knie heeft. ,,Daar heeft hij hard aan gewerkt op Cyprus, maar dat heb jij niet gezien omdat je wedstrijden reed”, vertelt Tim. Nu, een dag na de terugvlucht, zit de vermoeidheid van de reisdag nog wat in het lichaam. Toch is de motivatie voor een nieuwe krachttraining er niet minder om. Volgens Milan is vooral de afwisseling leuk. ,,Alleen maar op de fiets zitten is ook maar saai toch?” Als hij net voor een oefening een paar keer op handen en voeten zijwaarts door de sportzaal is gekropen, staat hij lachend op. ,,Zie je nou wat ik bedoel? Dit maakt het leuk!”
Tijdens het werken met gewichten wordt er met een schuin oog naar elkaar gekeken en elke oefening wordt onderling kort geëvalueerd. ,,Dat is niet goed hoor, kijk maar hoe Milan het doet”, roept Roel als hij ziet hoe Wiebe met een te bolle rug horizontaal aan de touwen hangt. Een blik opzij en een snelle tip van Tim zijn genoeg om zijn houding te verbeteren. En ook een Duitse trainer die toevallig langs loopt doet een duit in het zakje. ,,Dass kann viel explosiever!”, schreeuwt hij lachend als Wiebe met een stok in zijn nek op en neer springt. Tim springt af en toe bij om uitleg te geven over het te volgen trainingsschema, maar de vier jongens zijn over het algemeen zelfstandig bezig.

Na twee uur zweten zit de training erop en is het tijd voor een welverdiende maaltijd. ‘Astronautenvoer’, lacht Tim, gevraagd naar wat de pot schaft. ,,Nee hoor, dat valt wel mee. Ons eten komt van Daily Fresh Food en haal ik elke week op uit Geleen. Ze bereiden daar slowcook-maaltijden volgens een uniek concept wat uitgaat van een hoog rendement van de voedingsstoffen. Ik krijg de maaltijden voorverpakt mee en we verwarmen dat vervolgens thuis in een bak warm water.” Milan, die bezig is met het dekken van de tafel, is erg tevreden over het concept. ,,Het is erg lekker hoor. En gezonder dan normale maaltijden omdat door het langzame garingsproces veel vitamines behouden blijven. Bij de tweemaandelijkse controles van onze bloedwaarden bleek ook dat alle renners een hoger ijzerwaarde hadden dan voorheen. Blijkbaar werkt het dus goed.”

Slowcookmaaltijden, intensieve trainingsschema’s, studieverplichtingen… Het is nog maar een kleine greep uit het dagelijks leven van de talenten in Sittard. Het is duidelijk: wie hier wil wonen moet zich kunnen overgeven aan een leven als topsporter. ,,Dat is niet voor iedereen weggelegd. Je bent hier in een topsportomgeving en ik verwacht dat de renners een grote intrinsieke motivatie (drive) hebben om alles voor hun sport over te hebben en ervoor te leven. Wie hier wil wonen, wil hard werken aan een toekomst als topsporter. Iedere dag weer stappen vooruit zetten op weg naar het vervullen van persoonlijke ambities.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close